خیلی از طعم‌هایی که قدیم توی خونه‌ها پیدا می‌شدن، امروز جاشون توی کابینت‌ها خالیه. آشپزخونه‌های امروزی پر شده از چند ادویه‌ی تکراری که مد شده، اما ادویه‌های بومی و قدیمی کم‌کم دارن فراموش می‌شن. این در حالیه که همین طعم‌ها سال‌ها با ذائقه‌ی ما سازگار بودن و بدن‌مون بهشون عادت داشت.

قدیمی‌ها انتخاب ادویه رو شانسی انجام نمی‌دادن. برای هر فصل، برای هر حال بدن، یه طعم مناسب داشتن. بعضی ادویه‌ها برای زمستون بود که بدن گرم بمونه، بعضی برای تابستون که حرارت بدن بالا نره. این هماهنگی با فصل‌ها باعث می‌شد بدن کمتر دچار به‌هم‌ریختگی بشه.

وقتی این ادویه‌ها از سفره‌ها حذف شدن، یه بخشی از این تعادل هم کنار رفت. ما طعم‌ها رو ساده کردیم، اما بدن‌مون هنوز همون نیازهای قدیمی رو داره. برگردوندن ادویه‌های فراموش‌شده یعنی وصل‌شدن دوباره به یه تجربه‌ی بومی که امتحان خودش رو پس داده.

این کار فقط یه حرکت نوستالژیک نیست. وقتی طعم‌های بومی دوباره وارد آشپزخونه می‌شن، تنوع غذایی بیشتر می‌شه، بدن کمتر با خوراکی‌ها بیگانه می‌مونه و حتی آشپزی هم جذاب‌تر می‌شه. شاید لازم نباشه همه‌ی طعم‌های قدیمی رو برگردونی، اما همون چند تا انتخاب درست هم می‌تونه حال‌وهوای غذا و بدن رو عوض کنه.